De uitdagingen en successen van 2021 I

Aan het einde van het jaar kijk ik altijd terug of ik zakelijk en privé mijn doelen bereikt heb. Door alweer een gek Corona-jaar bedacht ik me dat dit waarschijnlijk niet het geval zou zijn. Ik keek in mijn planningsschriftje (jaja, mijn schriftje is heilig) en zag dat ik toch enkele doelen bereikt had. Weliswaar op een andere manier dan ik gepland had, maar toch. Maar ik zag ook dat er nog veel dingen niet afgerond zijn. Of ideeën waar ik nog helemaal niet aan begonnen ben. Wat had ik dan in vredesnaam met mijn jaar gedaan? Ik ben toch een heel jaar druk bezig geweest met van alles en nog wat, hoe kon het zijn dat sommige dingen me nog toeschreeuwde vanaf mijn lijstje? In plaats van in paniek te raken (het “ik moet nog zoveel dingen doen voor het einde van het jaar” gevoel), besloot ik eens op te schrijven wat ik wel allemaal gedaan heb. En dat waren toch meer dingen dan ik dacht. En zo moest ik denken aan wat een goede vriendin van me zei: “heb je ook het idee dat je niet alles hebt kunnen doen dit jaar, maar dat je geen minuut hebt stilgezeten?” Nou, dat dus!


Helaas begon 2021 met slecht nieuws. Op 4 januari kreeg ik te horen dat de gitarist/zanger van Children Of Bodom overleden was. Ik kende Alexi Laiho persoonlijk niet echt, ik heb hem een paar keer ontmoet en met hem gekletst. Maar ik heb hem erg vaak voor mijn camera gehad. Zijn dood kwam harder binnen dan ik had verwacht. Misschien omdat ik ben opgegroeid met zijn muziek, maar misschien ook omdat hij even oud was als ik. Het duurde even voor ik me weer kon herpakken. Dit jaar zijn er sowieso veel muzikanten die ik regelmatig fotografeerde overleden. Joey Jordison (Slipknot, Rob Zombie), Mike Howe (Metal Church), LG Petrov (Entombed) en Dusty Hill (ZZ Top) om er maar een paar te noemen. Met dit soort mensen moet het toch wel een groot feest zijn daarboven.



Na een avondklok en lockdown in januari kwakkelde ik net als iedereen verder door februari heen. Veel opdrachten verdwenen uit mijn agenda. En als er dan een opdracht wel doorging, dan werd deze 4 keer verschoven, van locatie gewisseld en kreeg je te maken met verschrikkelijk veel restricties waardoor mijn werk als fotograaf bijna onmogelijk was. Dit vergt nog steeds veel van een chaotische zzp’er zoals ik. De rek was er afgelopen jaar dan ook regelmatig even uit.

Ook was mijn sociale agenda vrijwel leeg. Kroegen zijn gesloten, festivals worden weer een jaartje uitgesteld en spontaan bij iemand op bezoek gaan is tegenwoordig ook al een dingetje. Maar het zorgde er wel voor dat ik meer rust ervaarde. Mijn lijf en hoofd waren vaak erg blij met de stilte. Ik ging meer naar buiten, lekker wandelen met mijn beste vriend Bumper. Alhoewel het met Bumper nooit een rustige wandeling is. Ik moet hem altijd wel uit een vijver vissen of zijn mijn benen bont en blauw van de mooie boomstammen die hij trots aan me laat zien.



In februari werd ik benaderd door Skyhigh TV. Of ik als fotograaf mee wilde doen aan het televisieprogramma “4 handen op 1 buik”. In eerste instantie wilde ik vriendelijk bedanken voor dit aanbod, maar 1 van de dingen op mijn to-do lijst voor 2021 was om meer uit mijn comfort zone te stappen. Dus zei ik met pijn in mijn buik “Ja”. 2 dagen later stond ik in de kou bij Kasteel Terworm in Heerlen te wachten op mijn modellen, Anna Maria, 32 weken zwanger, en haar vriend Angelo. Het productieteam van Skyhigh TV, maar liefst 5 man sterk en de bekende moeder en vader waren ook van de partij. En toen werd het wel spannend. Ik kreeg een camera op me gericht en voor ik het wist draaide de camera en moest ik mijn ding doen. Ik houd er niet van om mezelf op foto’s te zien, laat staan op film waar je ook je eigen geweldige stem kan terughoren. Even was er paniek (dit slaat altijd meteen op mijn buik en darmen), maar ik besloot om niet na te denken, de camera te negeren en gewoon te doen waar ik goed in ben, foto’s maken. En ondanks het slechte weer en een misselijke Anna Maria ben ik trots op het resultaat. De aflevering van 4 handen op 1 buik is goed bekeken en ik ben blij met de foto’s die ik gemaakt heb. Ook heb ik erg leuke reacties gekregen van bekenden en onbekenden. Maar het allerbelangrijkste is dat ik heb geleerd dat ik ook buiten mijn comfort zone kan functioneren. En werd ik in juli weer gebeld door SkyHigh TV voor een ander programma. Helaas kon ik door een andere afspraken niet meewerken aan deze uitzending. Maar maak jullie geen zorgen, ik ambieer geen carrière voor de camera ;-).



In april werd ik benaderd voor een andere toffe klus, een beetje buiten mijn expertise. Xaviera en Roel belden me op met de vraag of ik foto’s kon maken van hun zelfgebouwde huis in Stevensweert. Het huis is een meesterwerk en ze hadden hun huis ingeschreven voor enkele wedstrijden. Daar hoorden natuurlijk goede foto’s bij. Dus trok ik, gewapend met camera en lenzen richting Stevensweert. Na een rondleiding van het huis ging ik aan de slag. Kijken, denken, ontdekken, op laddertjes klimmen, het zonlicht in je voordeel laten werken. Het was een hele klus. Maar ik had alles vastgelegd, van overzichten tot kleine details in de afwerking. Toen ik thuis de foto’s bekeek bleken enkele foto’s onscherp te zijn. Hoe dan? Het viel me op dat deze foto’s allemaal met dezelfde lens gemaakt waren. Na inspectie van de lens door Foto Gery bleek deze kapot te zijn. Met lood in mijn schoenen belde ik Xaviera en Roel op om uit te leggen dat ik nog een keer moest terugkomen om enkele foto’s opnieuw te maken. Gelukkig reageerden zij heel begripvol en lief en stond ik een week later, met een nieuwe lens, weer te wiebelen op een laddertje. Een paar weken later pronkten mijn foto’s van hun huis in het vakblad HET HOUTBLAD. En daar ben ik enorm trots op.



Nog zo’n opdracht die ik gedaan heb waar ik buiten mijn comfort zone moest treden was de fotoshoot met Nina en haar paard Clint. Nu ken ik Nina al 25 jaar dus dat was het probleem niet. Nee, een paard, dat is wel een probleem. Ik houd van alle dieren (op spinnen na), maar een paard is toch altijd wel een dingetje geweest. Ze zijn gigantisch en ik kan ze niet lezen. Dus kijk ik liever op gepaste afstand naar deze prachtige beesten. Toch kreeg ik regelmatig de vraag of ik ook paarden fotografeer, dus vond ik het zelf tijd worden om maar eens over mijn ongemak voor paarden heen te stappen. En Nina vertrouw ik volledig, dus trok ik in mei mijn laarzen aan om een dagje mee te gaan naar de manage. En gedurende de dag merkte ik dat ik steeds meer op mijn gemak was met Clint en de andere paarden. Ik heb genoten van de dag met mijn vriendin, maar ook genoten van alle paarden om mijn heen. Zelfs degene die elke keer net iets te dichtbij kwam. En ik was heel blij met de foto’s van Clint en het was duidelijk dat ik dit in de toekomst vaker wil doen.


Wat als een rode lijn door het hele jaar liep is mijn nieuwe site. Toen de coronapandemie in 2020 begon besloot ik de vrijgekomen tijd gunstig te besteden en mijn hele bedrijf eens op de schop te nemen. Ik zocht contact met Muriel van Ill Graff Design. In eerste instantie om mijn social media wat op te krikken, maar al snel had ik in de gaten dat ik meer moest gaan aanpassen dan alleen mijn social media. Daarnaast had ik een leuke klik met Muriel en gaf zij me hele goede inzichten in mijn bedrijf en wat ik nu eigenlijk allemaal wil. Eindelijk had ik iemand gevonden die me liet inzien wat belangrijk is binnen mijn bedrijf en waarom ik doe wat ik doe. Zij had ook enorm goede ideeën over hoe ik me kan presenteren en samen werkten we aan mijn toekomstvisie en een nieuwe site. Door beter en uitgebreider over dingen na te denken gaf ik een nieuwe vorm aan mijn bedrijf. Zo ontstonden er nieuwe services, een duidelijke scheiding tussen zakelijke fotografie en persoonlijke fotografie, een online proofing galerij, nieuwe pakketten, maar ook ideeën om de klant goed voor te bereiden op een shoot. Ik heb een nieuw logo laten ontwerpen door een vriendin en ik ben bezig om een complete nieuwe huisstijl te ontwerpen. Dit alles is bedoeld om het makkelijker en prettiger voor de klant te maken en om mijn herkenbaarheid op te krikken. Afgelopen november heb ik de laatste teksten aangeleverd en momenteel ben ik de laatste hand aan het leggen aan de foto’s die ik op de site ga gebruiken. Het streven is om in januari de site te lanceren. Heel spannend, want er zit heel veel bloed, zweet en tranen in deze site. Van mij, maar ook van Muriel ;-). Dus: To be continued!

In juni brak de zomer aan, maar voordat ik jullie daarover vertel geef ik jullie de kans om een lekkere cocktail te pakken en even bij te komen van dit blog. Morgen zal ik het tweede gedeelte posten, met verhalen over de enige bruiloft in 2021, mijn heerlijke vakantie in Zweden, familie-uitbreiding en mijn voornemens voor 2022 (waaronder elke maand een blog). Tot morgen!

74 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven