De uitdagingen en successen van 2021 II

Heeft de cocktail gesmaakt? Ik hoop dat je nog een beetje over hebt, want we duiken meteen de zomer in!

De zomer van 2021 was, net als de zomer van 2020, saai voor een festivalfotograaf. De meeste festivals werden weer een jaartje doorgeschoven of gingen in afgeslankte vorm online verder. Mijn favoriete festivals werden geschrapt uit mijn agenda, behalve Alcatraz Metal Festival in België. Dit festival was een van de weinige festivals die daadwerkelijk doorging, maar door miscommunicatie en onduidelijkheden kon ik er niet naartoe. Wat baalde ik. Gelukkig konden mijn collega’s wel gaan en zag ik toch nog enkele gave foto’s voorbijkomen. Ik hoop dat de festivals en optredens volgend jaar wel weer kunnen plaatsvinden. Niet alleen zodat ik dan weer met een biertje in mijn hand in de foto pit kan staan, maar vooral voor alle muzikanten, crew en medewerkers van de festivals. Ik ken veel mensen die als muzikant of als medwerker in de evenementenindustrie hun geld moeten verdienen. Zij kunnen al bijna 2 jaar hun beroep niet uitoefenen en dat is vreselijk. Laten we hopen dat we snel weer samen het leven kunnen vieren.



Gelukkig had ik toch nog een klein feestje in juli, de bruiloft van Lizette en Marcel. Op een warme zaterdag in juli vertrok ik naar Breda. We mochten bij huize Druivelaar de bruidsfoto’s maken, een prachtige botanische tuin in het hartje van Breda. Om vanuit daar door te gaan naar de trouwlocatie in Kaatsheuvel. Gelukkig hadden we prachtig weer en kon alles buiten plaats vinden. En zoals ik Lizette en Marcel ken was de eerste toost als man en vrouw volledig in stijl met een shotje tequila. Het kleine, intieme feestje vond plaats bij de zus van de bruid in de (gigantische) tuin. Nadat ik het aansnijden van de taart en het kapotslaan van de pinata had gefotografeerd mocht ik mijn camera weg leggen en nog even genieten van het leuke feestje.



Helaas bracht de zomer ook wat ellende met zich mee. Mijn vader kreeg last van uitslag en blaren over zijn hele lichaam en werd hier behoorlijk ziek van. Hij moest regelmatig voor afspraken naar het ziekenhuis. Gelukkig was er een behandeling mogelijk, maar het zou lang duren voordat hij weer de oude zou zijn. Na veel onderzoeken, aanpassingen in de medicatie en veel doorzettingsvermogen gaat het gelukkig de goede kant uit. Hij voelt zich weer sterker, de uitslag is onder controle en de medicatie wordt afgebouwd. De hele periode had veel impact op mijn ouders, maar ook op mij. Naast de vele afspraken in het ziekenhuis en de onzekerheid van de behandelingen wil je je ouders niet ziek zien. Gelukkig werd mijn vader goed behandeld door mijn collega’s van de afdeling Dermatologie in het MUMC+. Het is een fijn gevoel dat collega’s voor je vader zorgen en dat als er iets is ik meteen aan de bel kan trekken. De betrokkenheid van mijn collega’s was enorm groot, nog steeds. Mijn vader heeft nog een weg te gaan, maar gelukkig gaat het de goede kant uit en gaan we ervan uit dat 2022 een stuk beter gaat worden.

Gelukkig was er ook leuk nieuws vanuit het ziekenhuis. In juli was ik namelijk 15 jaar als freelance Medische Fotograaf “in dienst” bij het MUMC+ en kreeg ik een prachtige bos bloemen van mijn collega’s. In de afgelopen 15 jaar heb ik me mogen ontwikkelen tot een goede medisch fotograaf, in alle facetten die het beroep met zich meebrengt. Als medisch fotograaf zie je vaak de schrijnende gevallen binnen de medische wereld. De patiënten die door een hele donkere periode gaan, maar vaak zie je ook de lach op hun gezicht als de behandeling aanslaat. En dat maakt mijn expertise zo waardevol. Het laat je ook nadenken over je eigen leven en het relativeert. Maar ook het feit dat de foto’s die ik maak bijdragen aan de onderzoeken en de behandelingen van de patiënt geeft veel voldoening.

Naast het werk voor de afdeling medische fotografie ben ik ook al jaren als freelance bedrijfsfotograaf aan het werk in het MUMC+. Afgelopen jaar heb ik ook weer mooie initiatieven mogen fotograferen en ik hoop dat ik deze 2 soorten fotografie nog jaren mag blijven doen.


In september was het dan zo ver, een live show stond in mijn agenda! Eindelijk kon Floor Jansen de uitgestelde shows inhalen. En dat in AFAS Live in Amsterdam. 3 dagen achter elkaar stond ze op het podium, samen met Henk Poort en de Marcel Fisser Band. Even was er weer die goede vibe van een liveshow en alle hectiek die erbij hoort. En wat was het fijn om iedereen weer te zien! Ik heb de eerste en laatste show gefotografeerd. En tijdens de laatste show heb ik meegeholpen met het filmen en fotograferen voor de documentaire die via YouTube wordt uitgezonden. En dit was echt heel leuk om te doen. Vooral omdat ik veel samenwerkte met Hannes, de man van Floor. Ik heb al wat beelden mogen zien en het ziet er heel gaaf uit! Maar wat me vooral is bijgebleven is de ontlading van de band en Floor dat ze eindelijk weer mochten knallen. En het publiek dat bestond uit jonge metalfans, maar ook uit oudere “normale” mensen. Stuk voor stuk gingen ze uit hun dak. Mooi om te zien dat muziek kan verbinden.



Na de shows in Amsterdam besloten Floor en ik dat we elkaar te weinig hadden gezien, dus boekte ik in oktober een ticket naar Zweden. Even een paar dagen ontspannen en bijkletsen in de Zweedse bossen. De 5 dagen waren eigenlijk veel te kort, maar ik heb enorm genoten van de wandelingen met Floor en hond Fenris, de saunasessies met bier en wijn, de bubbelbadsessies met wijn en whisky, het etentje met alleen de meiden, de tekenfilmmiddag met Freja. Ik heb zelfs genoten van het afbreken en opbouwen van de mobiele paardenstalling van Floor’s paarden. Wat een immense klus was dat, maar samen hebben Floor en ik het gefikst! En dat biertje erna smaakte heerlijk. Ik ben heel dankbaar voor mijn lieve vriendin die, ondanks haar drukke leven, altijd tijd voor me heeft. En haar hele familie, Zweeds of Nederlands, waar ik me altijd heel welkom voel.



In november speelde Henk Poort in Carré in Amsterdam. Ik heb Henk afgelopen 2 jaar leren kennen als een warme man, een ware proffesional met goede humor en mooie verhalen. Dus wilde ik deze show niet missen. En als kers op de taart was Floor zijn special guest. In de weken voor de show bedacht ik me dat mam deze voorstelling ook graag zou willen zien, dus vertrokken we samen naar Amsterdam. Henk had prachtige plaatsen voor ons geregeld en de voorstelling was geweldig. Mam genoot met volle teugen en ik ook. Na de show konden mam en ik even backstage om Henk en Floor te treffen. Mam is niet zo van de speciale behandelingen en de backstage is maar gek, maar ze ging mee. En ook hier genoot ze weer van de gesprekjes met Henk en Floor. Helaas moesten we na een half uurtje alweer naar de auto en begonnen we aan de reis naar het zuiden. Zonder avondeten, want alle wegrestaurants waren al gesloten.


November betekende ook onverwachte gezinsuitbreiding. Mensen die me een beetje kennen weten dat ik een diertje die het moeilijk heeft niet kan weerstaan. Zo heb ik in het verleden al cavia’s, vissen en zelfs eendjes opgevangen. Nu belde mijn vriendin Nadia op. Haar konijntjes die buiten in de tuin woonden waren duidelijk geen vrienden van elkaar. Het mannetje Niffie was dolverliefd op Nijntje en kon zijn hormonen niet bedwingen. Niffie was niet gecastreerd en zijn liefde voor Nijntje leidde tot gevechten. De oplossing was een castratie van de arme man. Alleen kon hij niet meteen herenigd worden met Nijntje buiten, want na een operatie hij zou zijn temperatuur zelf niet meer goed kunnen regelen. En dat is niet zo handig in de winter. Dus bood ik aan om voor Niffie te zorgen, zodat hij in de lente weer herenigd kon worden met zijn grote liefde. Zo gezegd, zo gedaan. Alleen bleek Nijntje, die alleen bij Nadia in de tuin zat, niet heel happy te zijn. Dus werd er een gecastreerde vriend voor haar gezocht. Nijn is nu gelukkig met haar nieuwe lover en Niffie blijft bij mij, lekker binnen. Niffie is ondertussen omgedoopt tot Meneer Sniffs en loopt de hele dag vrij rond in huis. Hij is zindelijk en kan gaan en staan waar hij wil. Bumper moest in het begin wel even wennen aan het gekke konijn die gewoon op hem springt. Menner Sniffs daarentegen is niet zo onder de indruk van Bumper. Maar als het om koekjes gaat zijn ze ineens een gouden duo met een goede tactiek. Bumper zeurt voor snoep en Meneer Sniffs huppelt al vrolijk naar de snoepkast. Samen wachten ze dan geduldig tot ze een snoepje krijgen.


En zo zijn we alweer aan het einde van 2021 aangekomen. Het jaar is voorbijgevlogen, ondanks dat alles weer anders was. Maar ik denk ook dat het daarom zo snel is gegaan. Iedereen moet flexibel zijn, meebewegen met de restricties en zoeken naar oplossingen.

Ik heb nooit goede voornemens gemaakt, vooral omdat ik slecht ben om ze vol te houden. Maar er zijn wel een aantal dingen die ik het komende jaar wil doen. Zo zijn er nog veel dingen die ik achter de schermen nog moet regelen, zoals het uitrollen van de nieuwe huisstijl. Ik wil ook enkele cursussen volgen en een aantal vrije projecten fotograferen. Maar ook mijn social media mag eens een goede opfrisbeurt krijgen. In ieder geval wil ik meer gaan posten. Ik heb dus bedacht dat ik aan het einde van elke maand een blog maak. Zo zijn jullie altijd up to date van mijn (fotografische) avonturen. Nu alleen hopen dat er genoeg gebeurt om over te schrijven.

Ook ga ik in 2022 samen met Nicole van Honden Verzorgings Instituut Limburg een superleuk project realiseren. Wat het precies gaat worden houden we nog even geheim, maar jullie zullen hier heel snel meer over horen. Houd de socials maar goed in de gaten!

De nieuwe site, waar ik in deel 1 van dit blog al over vertelde, gaat hopelijk in januari online. Ik moet nog enkele dingen hiervoor afronden, zoals een leuk zelfportret (misschien wel onderstaande foto) en de pdf-boekjes voor klanten. Ik ben een perfectionist en dat staat me bij dit project vaak in de weg. Alle beslissingen die ik moet maken zijn lastig en vaak vind ik de foto’s toch net niet goed genoeg. Maar nu lijkt alles op zijn plek te vallen en kan ik niet wachten om het allemaal met jullie te delen.

Voor nu wens ik jullie allemaal een fijn einde van 2021 en heel veel geluk, liefde en gezondheid in 2022. Of zoals ze in Limburg zeggen: UNNE GOOJE ROETSJ!



67 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven