• Grey Facebook Icon
  • Grey Instagram Icon
  • Grey Twitter Icon

© All pictures by Beckflash Fotografie

Algemene Voorwaarden & Privacyverklaring

Zoeken
  • Andrea Beckers

HELP, BRAND!

Daar sta ik dan, in mijn ene hand een koffer vol met thermo- en skikleding, in de andere hand mijn beste vriend Bulldog Bumper. Ik sta voor de deur van mijn goede vrienden Sandy en René en bel aan. Als Sandy open doet val ik haar huilend in de armen. “Bedankt dat we hier mogen komen logeren.” Binnen zie ik dat mijn logeerbed is opgemaakt, er staan 2 bakjes voor Bumper klaar en een koud biertje voor mij. Wat ben ik blij met zulke lieve vrienden. “Wat is er gebeurd?” vraagt Sandy. “Er is brand geweest in mijn huis, ik mag vannacht niet thuis slapen.” antwoord ik.

Hoe anders was mijn leven 24 uur eerder. Toen zat ik nog heerlijk relaxed in Zweden, omringd door lieve vrienden, heerlijk eten, wijn en metershoge sneeuw. Ik had goede ideeën en inzichten gekregen, niet alleen voor mijn bedrijf, maar ook voor mijn gezondheid. Ik was uitgerust, vol energie en dankbaar voor alle avonturen die ik in Zweden mocht ervaren. Langlaufen, wandelen, goede gesprekken, een rit met de sneeuwscooter. Ja, zelfs het babysitten op de 2 jarige dochter van mijn vrienden vond ik geweldig! Vol met mooie herinneringen en vastberaden om enkele dingen te gaan aanpakken, vloog ik terug naar Nederland. En daar werd ik opgewacht door de politie en brandweer . “Mevrouw Beckers, er is brand geweest in uw woning.”


Een paar seconden stond mijn wereld stil. “Waar is mijn hond?” vroeg ik. “Die is veilig bij de buurvrouw. Je buurvrouw is ook ongedeerd.” “OK, en mijn cavia's en vissen?” “Ook die zijn veilig”, was het antwoord. “Nou, dat is het allerbelangrijkste, laat maar zien dan.” Ik mocht heel even mijn eigen huis binnen, maar ik mocht niets meenemen en mocht mijn kantoor niet in. Daar was de brand ontstaan en de volgende dag zou er onderzoek plaatsvinden naar de oorzaak. Alles ging als een waas aan me voorbij. Het enige dat ik kon denken was: “Iedereen is veilig, het komt wel goed.”

Na nog wat vragen van de politie en brandweer, enkele telefoontjes met ouders en vrienden, ging ik naar Sandy en René, mijn thuis voor de komende paar dagen. Na twee biertjes en wat gebrabbel van mijn kant uit, ging ik naar bed. Bumper kroop heel dicht tegen me aan. Het arme beest was helemaal de kluts kwijt. Ik was kapot, uitgeput van alle indrukken. En toch kon ik niet slapen. “Wat moet ik allemaal regelen, wie moet ik nog bellen, wat had de brand veroorzaakt?” En toen kwam de realisatie: Kut, mijn bedrijf!

Want alles van Beckflash Fotografie stond in mijn kantoor. Mijn camera, mijn fotolenzen, mijn laptop, mijn harde schijven, mijn studiolampen, mijn archief. Alles wat ik in de afgelopen 15 jaar had opgebouwd was aanwezig in die ene kamer. Verdomme! Waarom had ik ook besloten om alles goed op te ruimen voor ik op vakantie ging? Ik ruim nooit op! De paniek sloeg toe. Maar ik begreep ook al snel dat ik niets meer kon doen en dat vermoeidheid niet zou helpen bij de beslissingen die ik zou moeten gaan nemen. Dus na enkele tranen viel ik in slaap.

De dag erna werd ik vroeg wakker en begon het geregel. Verzekering, salvagebedrijf, politie, brandweer, vrienden, iedereen moest ik op de hoogte brengen. Gelukkig werden er veel dingen meteen uit handen genomen. Maar niemand kon me vertellen of ik nog een bedrijf had. Er liepen mannen in witte pakken door mijn huis op zoek naar de oorzaak, de verzekeringsexpert kwam een kijkje nemen en het salvagebedrijf maakte een plan voor herstelwerkzaamheden. Maar het werd al snel duidelijk dat ik de komende weken niet thuis zou kunnen wonen.

De mannen in witte pakken namen die middag ruim de tijd om uit te leggen dat de brand was ontstaan op het logeerbed en ze geen oorzaak hadden gevonden. “Maar dat kan toch niet!” riep ik uit. “Houd op met denken over wat je had kunnen doen om dit te voorkomen. Wij hebben geen oorzaak gevonden, dus jij komt er al helemaal niet achter. Het is niet jouw schuld.” was het antwoord. Dit advies heb ik maar ter harte genomen, ik had ook geen andere keus. De verzekering zou alles regelen en alles zou goed komen, werd me verteld. Gelukkig wisten de mannen in witte pakken me wel te vertellen dat er heel centraal geblust was en dat er weinig waterschade in mijn kantoor was. En even mocht ik de kamer bekijken. Inderdaad, alleen het bed was geblust, maar alles zat onder het roet. En dan de stank! Hoe zou dit ooit goed kunnen komen?


De dagen erna werd ik goed begeleid en lief opgevangen door vrienden en familie. Niets was te veel. En toen ik 3 dagen na de brand naar de camping verhuisde, had ik een deel van de rust weer terug gevonden. Alleen mijn bedrijf..... dat bleef maar knagen. Gelukkig kon ik snel een nieuwe laptop kopen, werden mijn harde schijven en verbrande laptop uitgelezen door een goede vriend en mocht ik fotografielenzen lenen van mijn collega's van het MUMC+. En kreeg ik ook een spoedopdracht van het MUMC+. Mijn normale leven begon weer een beetje terug te komen. Bumper had zich ondertussen ook goed gesetteld op de camping, dus dat was ook een zorg minder.

Twee weken na de brand kreeg ik dan eindelijk het verlossende telefoontje: mijn laptop en back-up harde schijf waren prima uit te lezen en alle bestanden, lopende opdrachten en 15 jaar archief was gered! Ik kon wel huilen! Ik had een engeltje op mijn schouder gehad! Er was alleen maar materiële schade en dat kon vervangen worden. En dat was voor mij de start van een nieuw begin. Ik zou dingen anders gaan aanpakken!


Bumper voelt zich prima thuis op de camping

Ondertussen woon ik al 6 weken op de camping en zal ik nog zo'n 5 weken hier moeten blijven. Mijn hele woning is schoongemaakt (het is nog nooit zo schoon geweest), vanaf volgende week wordt mijn kantoor opnieuw opgebouwd en de hele woning wordt geverfd. Ook nog in de kleuren die ik graag wil hebben. En de verzekering is verschrikkelijk meelevend en coulant geweest waardoor ik alles nieuw kan kopen. Na een hectische periode met heel veel geregel kan ik nu zeggen dat de brand eigenlijk een “Blessing in disguise” was. Ik ben goed gaan nadenken over wat er belangrijk is.

Ten eerste zijn dat natuurlijk familie en vrienden, ze staan dag en nacht voor me klaar en niets is te veel. Door onze hectische levens wordt dat vaak een beetje vergeten.

Mijn beste maatje Bumper, die deze situatie en de camping als één groot avontuur ziet. Daar kan ik nog veel van leren.

Mijn gezondheid, die, zoals sommigen van jullie weten, niet altijd even goed is.

Een goede verzekering ;-)

En als laatste mijn eigen bedrijf Beckflash Fotografie.

Ik geniet van wat ik doe, ook al praat ik er niet vaak over. Het vastleggen van herinneringen voor andere mensen, mijn specialisatie als medische fotograaf, mijn werk als bandfotograaf, het runnen van een eigen bedrijf en alle uitdagingen die daar bij horen, dat geeft me energie. En dat ik dit al 15 jaar doe, daar mag ik trots op zijn!

Ik heb me voorgenomen om meer reclame te gaan maken, trotser te zijn op mijn werk en eens goed te gaan kijken naar nieuwe mogelijkheden binnen mijn bedrijf. En die mogelijkheden heb ik gevonden! Binnenkort zal ik een “nieuwe” service bekend maken, iets wat dicht bij mijn hart ligt. Ik ga mijn nieuwe studio pimpen met gloednieuwe spullen, ik zal een aantal gave projecten van het afgelopen jaar uitlichten door middel van blogs en social media, er komen een aantal leuke aanbiedingen voor mijn klanten aan. En ook heel belangrijk: er staan volop leuke opdrachten in mijn agenda.

Kortom, er komt een spannende en drukke periode aan. Maar ik heb er enorm veel zin in!


513 keer bekeken1 reactie