Het einde van 2019 is in zicht.....

Het was voor mij persoonlijk een heftig jaar, met veel dieptepunten, maar ook heel veel mooie gebeurtenissen.

Mijn jaar begon hobbelig, ik was nog steeds herstellende van een tweede operatie aan mijn schouder. Ik had nog veel pijn tijdens het fotograferen en de artsen wisten niet zeker of mijn frozen shoulder helemaal zou verdwijnen. Na veel intensieve therapie en belachelijk veel medicatie, merkte ik in maart dat het eindelijk de goede kant uit leek te gaan. Gelukkig maar, want ik had een vakantie geboekt naar Zweden en ik had veel zin om deze vakantie zonder al te veel problemen te kunnen vieren. Dus vloog ik begin maart naar Gotenburg en vanuit daar ging ik met vrienden naar het noorden van Zweden. 4 dagen gezellig in een klein huisje omringd door metershoge sneeuw. De rest van de groep ging elke dag snowboarden of skiën, maar helaas mag ik dit niet meer doen door kapotte knieën en een slechte schouder. Maar het gaf mij de tijd om lekker te wandelen en lezen. En een beetje te fotograferen, zodat ik bij thuiskomst met mijn therapeut gericht kon gaan werken aan mijn herstel.



Met een voldaan gevoel, het voornemen om te gaan sporten en nieuwe inspiratie voor mijn bedrijf kwam ik terug naar Nederland. Helaas werd ik daar opgewacht door de brandweer die vertelde dat ik brand in mijn woning had gehad.

De dagen en weken erna waren heel heftig. Je hebt geen huis om in te wonen je hebt geen kleding, geen spullen, geen laptop, geen camera. En hoe lief het ook is dat heel veel mensen voor je klaar staan, je wil gewoon in je eigen huis wonen. Na een paar dagen bij vrienden op de bank gewoond te hebben, verhuisde ik naar een camping.

Daar probeerde ik, in mijn stacaravan uit de jaren 80, orde in de chaos te scheppen. Maar kwam er al snel achter dat dit niet zomaar lukt. Er kwam zoveel op me af: verzekeringskwesties, beslissingen die genomen moesten worden, alle verbrande spullen die geïnventariseerd moesten worden, mijn eigen bedrijf moest blijven draaien, nieuwe spullen die gekocht moesten worden, mijn schouder die door de stress weer was gaan vastzitten. En als kers op de taart kreeg ik van mijn moeder een telefoontje uit Ethiopië.

Mijn vader had zich tijdens hun vakantie daar niet zo lekker gevoeld en was opgenomen in het ziekenhuis. Even stond, voor de tweede keer in een maand tijd, mijn leven stil. Het was niet helemaal duidelijk wat er met hem aan de hand was, "iets met zijn hart" , maar hij kreeg de beste onderzoeken (voor zover dat kan in Ethiopië) en hij voelde zich al weer een stuk beter. Maar toch was ik even helemaal klaar met alles.


Ik heb daarna even de tijd genomen om alles te laten bezinken. Hoe kon het dat alles mis ging? Had ik dingen anders moeten doen? Waren er dingen die ik over het hoofd had gezien? Had ik dingen kunnen voorkomen? Had ik meer moeten doen voor mijn ouders? Gelukkig zijn er op dit soort momenten altijd mensen in mijn leven die dan de tijd nemen om naar me te luisteren en me helpen om alles op een rijtje te zetten. En me duidelijk maakten dat ik dit allemaal niet in de hand had en het maar "gewoon" moest incasseren.

En gelukkig was er ook weer mijn trouwe vriend Bumper, die elke situatie aanvaardde zoals het was en er het beste van maakte. Dat liet me inzien dat ik hetzelfde moest doen, ondanks alle dingen die door mijn hoofd spookten.


Thuis of op de camping, zolang je op de bank kan staan is het je thuis.

Nadat mijn ouders weer veilig in Nederland waren en ik mijn vader en moeder met eigen ogen gezien had, kon ik iets geruster zijn. Mijn vader zou hier in Nederland de goede onderzoeken krijgen en daarnaast voelde hij zich prima. Ze waren zelf wel ook behoorlijk geschrokken, dus zouden ze hun gezondheid iets serieuzer gaan nemen. Dat gaf me genoeg rust om mijn eigen sores weer op te pakken.


Gelukkig was het ondertussen eind mei en was het gezellig druk op de camping door toeristen. Ik had een paar leuke mensen leren kennen op de camping en de avonden werden regelmatig gevuld met leuke gesprekken en de nodige flesjes bier en glazen wijn. Mijn eigen huis werd opgeknapt en de vloer en alle spullen voor mijn studio waren besteld. De laatste verzekeringskwesties waren afgehandeld en mijn bedrijf had leuke nieuwe kansen en opdrachten gekregen.

Zo kreeg ik de kans om mijn hondenfotografie te presenteren op de open dag van KC Geleen. Deze kans heb ik met beide handen aangegrepen en heb vanuit mijn stacaravan alles geregeld voor de open dag. Nieuwe afdrukken, een voorbeeld fotoalbum, nieuwe staanders, een banner, noem maar op. Alles was immers in de brand verloren gegaan. Mijn caravan stond helemaal vol met hondenfoto’s.

De open dag was een succes, ik heb heel veel leuke reacties gekregen en er meerdere opdrachten aan over gehouden. En dat gaf me de energie om een tweede bedrijf te starten, Pupflash Fotografie! Hiermee zal ik me in de toekomst gaan toeleggen op het fotograferen van honden. Alles staat nog in de kinderschoenen, maar ik zal jullie hier binnenkort meer over vertellen.

Het visitekaartje van Pupflash Fotografie

Het creëren van een tweede bedrijf zorgde voor veel gezonde stress, het liet me weer inzien dat ik heel veel plezier haal uit mijn werk, en dat ik er ook goed in ben.

Het hielp ook dat het festival seizoen weer begonnen was. Bepakt en bezakt reisde ik naar meerdere festivals in Nederland en België. Daar schoot ik de gaafste bands en zag ik weer vele bekenden en vrienden die ik in de loop van de jaren heb leren kennen door de muziekfotografie. Het voelt altijd als een warm bad. Lekker met een drankje bandjes fotograferen en dan met vrienden de rest van de set bekijken. En een maand later je foto’s terug zien in de Aardschok en social media.



Eind juni mocht ik dan eindelijk naar mijn eigen huis, alles was klaar. Nou ja, klaar is een groot woord. Ik kon er wonen. Ik heb samen met 2 lieve vriendinnen alles gepoetst en met de hulp van mijn ouders alles van de caravan naar huis verhuisd. Toen ik mijn sleutel inleverde bij de camping voelde het toch een beetje gek, het was toch 4 maanden mijn thuis geweest. Een beetje zenuwachtig vertrok ik naar huis. Toen ik net thuis was kwam het salvagebedrijf alle verhuisdozen met mijn spullen en kleding afleveren en voor ik het wist stond ik daar met 74 dozen spullen en een bed vol met kleding. Waar moest ik beginnen? Want alles wat je hebt zit in dozen, je verhuist terug naar huis. Maar met het grote nadeel dat je zelf niks hebt ingepakt. Dus je sokken liggen bij de lepels en je schoenen tussen het beddengoed. En er staat niks op de dozen geschreven. Dus dat ene ding dat je zoekt zit uiteraard in doos 74. Gelukkig kon ik meteen de dag erna vluchten naar een festival om te werken. Het heeft uiteindelijk ongeveer tot half november geduurd voor ik alles had uitgepakt en ik heb nu nog soms last van de nasleep van de brand. Zo heb ik nog steeds niet alles vervangen wat ik ben kwijt geraakt. En heb ik soms last van oververmoeidheid. Mijn brein moet alles nog een beetje verwerken, merk ik.


Sinds eind juli heb ik wel iets meer rust. Ik had thuis mijn draai weer gevonden en ik mocht een hele gave fotoshoot met Nightwish doen in Finland. En wat heb ik daarvan genoten! Ik krijg altijd heel veel energie in Finland en kom er ook echt tot rust. En mijn foto’s van Nightwish zijn enorm veel gebruikt. Ik ben er zo trots op! Gelukkig had ik daar ook solo foto’s gemaakt van Floor Jansen, want 3 maanden later bleek ze deze hard nodig te hebben. Ze werd door haar deelname aan “Beste Zangers” ineens heel bekend in Nederland en ging haar eigen tour organiseren. En wat ben ik trots op haar! 10 shows in Nederland binnen 24 uur uitverkocht, dat doen niet veel mensen haar na! En weer zijn mijn foto’s gebruikt als promotie van haar shows.


Links de foto van Floor die ik in Finland gemaakt heb.

Helaas kreeg ik halverwege september ook een heel verdrietig bericht. Een lieve collega van het MUMC+ bleek te zijn gestorven. Een heftige allergische reactie. Zomaar ineens, terwijl hij met vrienden een weekendje weg was. Hij was van mijn leeftijd en stond vol in het leven. We hadden het vaak over fotografie, Photoshop en Lightroom cursussen en dat ik mijn foto editing moest verbeteren. Ik beloofde hem in één van onze laatste gesprekken nog dat ik dat zou doen. Ondertussen heb ik 2 cursussen gevolgd, maar ik kan helaas het resultaat hiervan niet meer aan hem laten zien. Het is nog altijd gek om in het MUMC+ aan het werk te zijn en zijn stem niet te horen in het kantoor naast mij.



Gelukkig werd het snel december en dit betekent altijd een hele drukke maand met veel tradities. Bijvoorbeeld het werk als medisch fotograaf rond de feestdagen. Heerlijk vind ik dat. Er hangt dan een andere sfeer in het ziekenhuis en het is iets rustiger wat betreft werk waardoor je iets uitgebreider kan kletsen met de patiënten en je collega’s van verschillende afdelingen.

Een andere traditie is een fotoshoot met de getalenteerde make-up artieste Lida van Straaten en het mooie model Lara van Leeuwen. Volgens mij is dit nu al de 4de keer dat we een fotoshoot samen doen, meestal aan het einde van het jaar. We hebben een enorm leuke klik met z'n drietjes, we lachen ons rot, kletsen uitgebreid bij en daardoor voelt de fotoshoot niet als werk voor mij. Het was een enorm gezellige dag en we hebben hele gave dingen gemaakt. Hieronder alvast een teaser van een foto van de shoot.



En al 6 jaar een traditie: “Kerst” in Helsinki met Floor. Elk jaar is Floor rond kerst in Helsinki, zo ook dit jaar. Dus stapte ik weer op het vliegtuig om een weekje naar Finland te gaan en haar te zien optreden met Raskasta Joulua (vrij vertaald "zware Kerst"). En om een beetje te fotograferen. En wat was het weer fijn. Niet alleen om even samen met haar kerst te vieren, maar ook om in Helsinki te zijn. My home away from home.


De haven van Helsinki
Floor tijdens Raskasta Joulua 2019

Door de jaren heen heb ik in Helsinki hele leuke en lieve mensen leren kennen en toen ik vertelde dat ik een weekje in Helsinki zou zijn, werden er meteen plannen gemaakt. Zo heb ik 3 concerten kunnen bezoeken, heb ik heerlijk gezwommen in de haven van Helsinki, lekker op kunnen warmen in de sauna en heb ik fantastische tips gekregen van dingen die ik moest bezoeken. En uiteraard heerlijk bij kunnen kletsen met iedereen. Ik had ook veel tijd voor mezelf en ik merkte dat ik mezelf weer was. Of misschien ook niet, want ik denk dat je door zo’n ingrijpend jaar toch wel verandert. Maar ik merkte dat ik stressvolle situaties weer beter kon incasseren en ik kon weer genieten van gebeurtenissen. Helsinki gaf me de rust om terug te kijken naar wat er allemaal gebeurd is. En om te analyseren hoe ik met de verschillende situaties ben omgegaan. En misschien was het wel Floor die me het mooiste compliment gaf:

“Leuk om die assertieve Andrea te zien!”

Dat is het ook: ik voel me sterker, ik kom voor mezelf op en plaats mezelf niet meer zoveel op de achtergrond. Dus ik ben blij dat ik dat geleerd heb.


2019 zit er bijna op en ondanks de vele tegenslagen ben ik, achteraf gezien, blij dat ik dit allemaal heb moeten meemaken. Het zet dingen in perspectief en leert je prioriteiten te stellen. Of deze aan te passen. En het geeft je energie om het allemaal anders te doen.

Maar ik zou het niet kunnen doen zonder mijn ouders, vrienden en vriendinnen (dichtbij of ver weg), mijn klanten die me elke keer het vertrouwen geven om een mooie fotoshoot voor hun te maken, mijn collega’s en opdrachtgevers van het MUMC+, wijn ;-) en mijn allerbeste vriend Bumper.

Dus laat 2020 maar komen, ik ben er klaar voor!


Gelukkig nieuwjaar allemaal!

0 keer bekeken
  • Grey Facebook Icon
  • Grey Instagram Icon
  • Gray LinkedIn Icon
  • Grey Twitter Icon

© All pictures by Beckflash Fotografie

Algemene Voorwaarden & Privacyverklaring